روزهای سرد و افسرده پاییز یکی پس از دیگری میگذرد و ترانه های مرا هم غمگین و خاکستری میکند .

و روزهای من هم سرد و خاکستری شده . . .

در این روزهای خاکستری پاییز نوشتن رمانی را آغاز کردم با تکرار نا مکرر یک عشق و دختری که بازیچه یک تقدیر شوم و تلخ شده و فصلی تازه از دیباچه عشق . . . . .

(( با نوازش نسیم ، پلکهایم را به نرمی باز میکنم . نگاهم در لابلای خاطرات خاکستری گره میخورَد و در رویایی تباه غوطه ور میماند . . . و واقعیتی تلخ دوباره جان میگیرد . هاله ای از نفرت وجودم را پوشانده و بندبند بدنم را به احاطه خود درآورده . . . افکار آزاردهنده روحم را شلاق میزنند و . . . من پلکهایم را میبندم تا اشکی که قصد فرو ریختن روی گونه هایم را دارد فرود آید . . . . . حالت خلسه دلنشینی مرا در خود میکشد و من فریاد میزنم : خداوندا . . . پس کجایی ؟ . . . چرا لبخندت را از من دریغ میکنی ؟ . . . چرا ؟ . . . ))